ΜΑΣΚΑ ΚΑΙ ΜΠΙΖΟΥΒΙΟ



Νομίζω ότι έχω μεγάλο ταλέντο στο χρύσωμα των χαπιών...
Το κληρονόμησα αυτό από την μητέρα μου που στα δύσκολα -και ήταν πολλά- έβρισκε πάντα έναν τρόπο να εξωραΐζει τις καταστάσεις και να τις κάνει λίγο πιο υποφερτές. Ειδικά,  αυτές που δεν αλλάζουν. Κοκέτα ως ήταν, έκανε τον πόνο και την στενοχώρια της ομορφιά, γέλιο, χρώμα στα μάγουλα, αξεσουάρ, λάμψη... 
Έβρισκε τον τρόπο να μεταμορφώνει τον καημό. Όποιος κι αν ήταν. Έπαιρνε δύναμη από αυτό και μας τη μετέδιδε.
Αν ζούσε σήμερα θα είχε φτιάξει μάσκες σε όλα τα χρώματα για να ταιριάζουν με τα ρούχα της, τις τσάντες της και σίγουρα θα συνδύαζε και τα κοσμήματα της μην και βγει έξω από το σπίτι ατημέλητη. Το είχε για κακό. 
Σίγουρα, δεν θα γκρίνιαζε για τις μάσκες. Θα έκλαιγε από μέσα της, μα τα χείλη της θα χαμογελούσαν και αυτό θα διαπερνούσε τη μάσκα, και θα ήταν σαν να μη φοράει.
.
.
Ξέρω, σε κανέναν μας δεν αρέσει η μάσκα. Μας πνίγει, μας στενοχωρεί, μας καταπιέζει. Όμως ο καθένας ψάχνει να βρει τον τρόπο για να κάνει πιο υποφερτό αυτό το μαρτύριο...
Για παράδειγμα, εγώ έκανα αυτό σήμερα: πήρα αυτό το αλυσιδάκι που είναι για τα γυαλιά (το συγκεκριμένο είναι με περλίτσες) και το ένωσα με τη μάσκα. 
Έτσι, για την κοκεταρία. Και για το χρύσωμα του χαπιού...που λέγαμε!
.........
Τις μάσκες και τις αλυσίδες γυαλιών τα αγόρασα από το κατάστημα με αξεσουάρ 
Μπιζούβιο

Ταξιαρχών 102, Κορυδαλλός




Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις